K A T E G O R I A: D U Ż E R Y Z Y K O
Milan, Dworzec Centralny.
Dlaczego nie jedziesz z nami?
Bo jadę samochodem z twoim tatą.
Tam są.
Pierrot, podróż do Francji to nasza ostatnia przeprowadzka.
Będziemy już zawsze razem. Rozumiesz?
Może będziemy tam przed wami.
- Kup nam dwie koszule. - Będę pamiętać.
Nie martw się na zapas.
Chciała powiedzieć, żeby uważał.
Ale po co.
Przy pakowaniu lub wypakowaniu walizek też nic nie mówiła.
Lub prawie nic.
Dzieci zabierali ze sobą.
Nie brakowało im niczego, prócz szkoły.
Na ostatnią podróż zapakowała tylko niezbędne rzeczy.
W torebce miała ostatnie z ich pieniędzy.
Ale na przekroczenie włoskiej granicy potrzebowali dużo więcej.
Pieniądze?
Tych dwóch ludzi wiedziało, w jaki sposób je zdobyć.
Ten, to Abel Davos, skazany zaocznie na śmierć.
Po latach ucieczki finanse Davosa stopniały prawie do zera,
a niepewność pchała go z jednego miejsca w drugie.
Z włoską policją zaciskającą pętlę każdego dnia,
Francja ponownie wydawała się najlepszym wyborem.
Może zapomnieli o nim.
Ten, to Raymond Naldi, jego przyjaciel.
Dla nich miasto nie było przyjazne lub nieprzyjazne.
To nie miało znaczenia.
Ludzie nie byli przez to bardziej prawdziwi.
/W sprawie pełnej wersji napisów /proszę pisać na prywatną skrzynkę. Darbor.
- Nie mamy wyboru. - W Turynie było gorzej.
- Ile tego jest? - 500 tys.
- Żartujesz? - Nie.
Na wyjazd wystarczy.
Nie możemy kręcić się po Ventimiglia.
Najpierw musimy się tam dostać.
Nie widzę przeszkód.
Działamy według planu.
- Gdzie jest motor? - Zaraz za Corte Maggiore.
- Zatankowałeś do pełna? - Tak.
- Reszka. - Orzeł. Przegrałeś.
To ja wygrałem.
Zatrzyma się czy nie?
Przekaż innym, żeby zablokowali drogę numer sześć!
Kluczyki!
Szybko!
Uwaga! Złodziej!
Ty kretynie, pozwoliłeś, żeby zabrał nam samochód!?
Raymond!
Jesteśmy najlepsi!
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
Mamo!
Mamo, zobacz!
Mogę wejść do wody?
Nie!
Zamoczę tylko stopy!
Nie, kochanie!
Mamo, zobacz tam!
Abel!
Odchodziłam od zmysłów.
Jak widzisz, udało się.
- A Ferucci? - Jest w domu.
Idę.
- Powiedzieli, że ile było? - 6 albo 7 milionów.
Niech ich diabli!
- Cześć. - Cześć, Naldi.
Gdyby nie blokada drogi, poszło by gładko.
Nie byłoby żadnego ryzyka.
Miałem wszystko zaplanowane. Teraz to niemożliwe.
Wiadomo.
Ukrywanie się w mieście na granicy jest bardziej ryzykowne.
- Więc co teraz? - Co teraz?
Co mam powiedzieć? Nie możemy się wycofać.
W San Remo teraz jest kocioł.
Tam jest mnóstwo turystów.
Co powiedział?
- Żeby jechać przez San Remo. - No to ruszamy.
Teresa!
Chodź, kochanie, pójdziemy spać do kajuty.
Pierrot, ty też zejdź na dół.
Tam jest Menton. Trzymaj się z prawej.
Śpią.
Niech śpią. Obudzimy ich na miejscu.
Zwolnij. Robimy za dużo hałasu.
Co zrobimy z łodzią?
Zablokujemy ster i wyślemy ją w morze.
Wyłącz silnik.
Chodź, Tereso.
Wróciliśmy do domu.
- Pierrot, uważaj na Daniela. - Dobrze.
Hej! Wy tam!
Co tu robicie?
Trzymaj ręce przy sobie i podejdź tu!
Raymond!
Teresa!
Raymond Naldi.
Były kumpel Szalonego Piotrusia.
- Dobrze strzelał? - Tak.
A ta kobieta?
Nie widziałem jej wcześniej.
Pierwszy był Rzym. Napad na kuriera z banku.
Jeden trup.
Potem Genua i Turyn. Dwa trupy.
Opisz go.
Potężny facet. Szeroki w barach.
Czarne włosy. Kwadratowa twarz.
Ubrany na niebiesko. Z dzieckiem, 8 albo 9 lat.
I drugim, koło 4 albo 5 lat.
Spisz protokół.
Obstawić stacje, lotniska, drogi.
Zwłaszcza hotele, stąd aż do Marsylii.
Dzieci muszą jeść o stałej porze.
I szybko robią się senne.
TRAGICZNA STRZELANINA MIĘDZY CELNIKAMI A GANGSTERAMI
... ucieka ze swoimi dziećmi.
Powzięto środki, aby zapobiec wydostaniu się zbiegom z okręgu...
Pierrot.
Słuchaj uważnie, to co powiem jest bardzo ważne.
Od teraz, nie możemy chodzić razem ulicą jak przedtem.
Musisz chodzić za mną.
Trzymaj Daniela za rękę.
I zawsze bądźcie razem.
Trzymaj się 10 metrów za mną.
Jak stąd do tego filaru.
Widziałeś?
Jeśli cię nie zawołam...
Jeśli cię nie zawołam, nie podchodź do mnie.
A jeśli pewnego dnia...
zobaczysz ludzi, którzy mnie otaczają,
nie zbliżaj się i nie krzycz. Nigdy!
Masz odejść w drugą stronę razem z bratem.
Gdzie mamy iść?
Tutaj, do Kościoła.
Poprosisz o widzenie z księdzem.
Ale nie bój się. Tak się nie stanie.
Teraz wyjdziemy i zadzwonię do mojego przyjaciela.
Przyjedzie po nas.
To wszystko.
Robimy, jak mówiliśmy?
- Ma pan Paryż na linii. - Dziękuję.
Z Henri Vintranem, proszę.
- To ty, Riton? - Tak.
Tu Abel.
Abel? To naprawdę ty?
Dzwonię z Nicei. Źle poszło. Jestem bardzo chory.
Mam dzieci ze sobą. Słuchasz?
Tak, słucham.
Teresa nie żyje.
Boże! Ta historia tam, to byłeś ty?
Tak, i to jest pilne.
Jestem uziemiony, Riton
Czekaj tam. Starczy ci monet?
Tak.
- Benazet. - Kto?
Be-na-zet. Quai de Lunel.
Tak, ale musisz przyjechać, z ambulansem lub czymś takim.
Spotkamy się jak kiedyś.
Jak kiedyś.
Słyszę cię, jak kiedyś.
Nie martw się.
Zbierz całą paczkę. Jeannota, Fargiera, wszystkich.
Jesteś tam jeszcze?
Jasne. Bądź spokojny.
Odezwę się w ciągu 2 dni. Cześć.
Cześć. W ciągu 2 dni. Bądź spokojny.
Między Bramą Saint Denis, a Bramą Saint Martin,
było 50 facetów zwanych Riton.
Ale był tylko jeden Riton z Bramy.
Riton z Bramy nie był jednym z tych, co poświecają się dla przyjaźni.
Poświęcał się interesom.
Piwo.
- Co się dzieje? - Nic.
Denise?
Kiedy przyjdzie Jeannot, powiedz mu, że spotkamy się u Fargiera.
W jego hotelu.
To była jego robota we Włoszech.
Tak.
Gdzie jest spotkanie?
U Grimaldi na poczcie, jak kiedyś.
Były kasiarz, Raoul Fargier. Posiadał hotel i willę w Le Vesinet.
Czasem jeszcze brudził swoje ręce, ale był bardzo ostrożny.
Jean Martin, zwany Mały Jeannot, działał, ale bez powodzenia.
W ciągu 2 dni ma dzwonić do mnie.
Już to mówiłeś.
Ta sytuacja wymaga przemyślenia.
- Dla mnie jest prosta. - Dla ciebie wszystko jest proste.
Pojedziemy z ambulansem, z karabinem i wróci z dzieciakami.
- Nie tego chciał? - Tak.
Ale co to znaczy "pojedziemy"?
Ja mogę to samo powiedzieć, ale o czymś zapomniałeś.
Zacznijmy od tego, że ty nie możesz jechać.
Wyszedł za kaucją.
Nie rozumiem, po co ta cała gadka?
Nie możesz opuścić Paryża nawet na jeden dzień.
A gdyby tak wezwał cię sędzia, co wtedy zrobisz?
Nie możemy wysłać Ablowi chłopaka, którego mogą przyskrzynić.
Posunę się dalej.
Ritona też nie można.
Ja również nie mogę jechać.
To nie nasza kategoria.
Możesz być pewien, Jeannot, ja też chciałbym jechać.
Ale ludzie będą mówić. Wiedzą, że byliśmy kumplami.
Jedynie czego potrzebujemy...
to kogoś, kto nie będzie przyciągać uwagi.
I godnego zaufania.
- Nie ma takich wielu. - Nie 50! Wystarczy jeden.
Może i tak, ale musimy już zacząć szukać.
Właśnie. I wysyłać ich do mnie.
Ruszaj do Nevady. Zadzwonię do jego baru.
Co do reszty, zdaj się na mnie.
Kupimy ambulans ze wszystkimi papierami.
Nie ma co się unosić.
- Cześć. - Zobaczymy się później.
Już ja ich wszystkich znam.
Ten twój Fargier nigdy sam nie nadstawia karku.
Na pewno nie. Abel nie miał jego numeru.
Inaczej by zadzwonił.
No to podaj mu jego numer.
Teraz już za późno.
Daj mu go i wyjedź z miasta.
Wtedy Fargier będzie musiał spłacić swój dług.
Ja też mam dług, ten bar.
To Abel wyłożył gotówkę na niego.
Ale Fargier zawdzięcza mu życie. Abel wyciągnął go z mamra.
Wiem, co mam robić. Fargiera też znam dobrze.
Dam mu to przemyśleć.
Fargier nigdy nie miał złych pomysłów.
A my pójdziemy za nim.
Pojedziecie tam wszyscy?
Nie sądzę.
Jeannot nie może.
A co do Ritona,
pojedzie, jeśli ja pojadę.
Ale ja nie jadę.
Co powiedziałeś?
Sophie, mówiłem że nie jadę,
ale dostarczymy go tutaj całego i zdrowego.
A kiedy już będzie w Paryżu, zajmę się nim osobiście.
Jak bratem.
Daniel!
Chodź!
Już tu są.
Witajcie, dzieciaki!
Dzień dobry panu.
Chodź tutaj, ty piracie!
Wiesz, kim jesteś? Paczką.
Wiesz, co robię z paczkami?
Łaskoczesz mnie, tato.
- Mój balon nie chcę już latać. - Już nie?
Pomóż mi nakryć do stołu, a ja nadmucham balon.
Wyciągnij talerze, szybko.
Dlaczego te statki na morzu nie ruszają się?
Bo są przycumowane.
Aby nie wpadły na siebie i się nie uszkodziły.
- To jest port. - Właśnie, to jest port.
Twój telefon, Abel.
Dziękuję. Już idę.
Numer nadal nie odpowiada.
Niezły.
- Ile? - 450.
- Tylko taki znalazłem. - Nie nowy, ale na chodzie.
Będzie dobry.
Można ukryć dziecko.
I karabin.
Teraz potrzebujemy kierowcy.
A Nevada, co mówił?
Mówił, że nie ma ich wielu.
Nigdy bym nie uwierzył, że sprawy przybiorą taki obrót.
Ale musimy się z tym zmierzyć.
Teraz gliny sprawdzają hotel trzy razy dziennie.
Abel, ludzie mówią, że jestem godny zaufania.
To prawda.
Jeszcze żaden człowiek u mnie nie wpadł w tarapaty.
Ale widzisz, ty Abel,
nie wtapiasz się w otoczenie.
Zgoda, jesteś ostrożny, ale ludzie mają oczy wszędzie.
Samotny facet z dziećmi. Ludzie plotkują.
Plotek nigdy nie zatrzymasz.
Żałuję, że wziąłem pieniądze za ten pokój.
Twój przypadek, to nie kwestia pieniędzy.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Tato?
Co tam?
Długo tu zostaniemy?
Nie.
Kiedy przyjadą po nas?
Niedługo.
Gdzie wtedy pojedziemy?
Do Paryża.
Nazywam się Stark. Eric Stark.
Nevada powiedział mi o tobie.
Więc jestem.
Pozwolisz?
Z panem Nevada.
Mam tu kogoś, kto twierdzi, że go przysłałeś.
Stark.
Wybacz.
Ale to nie jest błahostka.
Chcesz dołączyć do nas?
Że tak powiem, pracuję sam.
Ma to swoje zalety.
Co ci mówili o mnie?
- Niedużo. - Jestem przyjacielem Abla.
Najlepszym.
Byliśmy wspólnikami.
To my decydowaliśmy o wszystkim.
Za mnie nikt nie decyduje.
To zależy, kim się jest.
Ale to już przeszłość.
Nie powinno cię tu być.
To ja powinienem jechać.
Ale to niemożliwe.
Absolutnie.
- Wyjaśnienie zajęłoby dużo czasu. - I dotyczy tylko ciebie.
Mówię, a nie podziękowałem, że się tego podjąłeś.
Doceniam to. Naprawdę.
Dobrze.
Ty znasz Abla?
Z imienia.
Damy ci jego zdjęcie.
Spotkasz się z nim o 16:00 na poczcie Grimaldi.
To stary punkt spotkań.
Muszę cię ostrzec.
Jeśli wpadniecie na blokadę,
Abel może nie mieć wyboru.
To część podróży.
Zwykłemu najemnikowi, wcisnąłbym jakąś bajeczkę.
Ale komuś takiemu jak ty, nie mam prawa.
Co robimy?
Kiedy chcesz wyjechać?
- Ty mi powiedz kiedy. - Natychmiast?
Jeśli chcesz.
Jeśli dobrze cię zrozumiałem, jesteś zawsze gotowy.
To zależy do czego.
A więc chodźmy.
Poznam cię z Ritonem, Jeannotem i ambulansem.
TEATR OBIAZDOWY BLASTONE
Przysyła mnie Fargier.
Mam ambulans.
Wyjdźmy stąd.
Nazywasz się Stark?
Eric Stark.
- A co z innymi? - Czekają.
- Pracujesz dla Fargiera? - Nie.
To skąd się tu wziąłeś?
Nevada powiedział mi, że Fargier szuka człowieka.
I przyjechałeś po faceta, którego nie znasz.
Ot tak sobie.
Zbieg z dwójką dzieci wzbudza litość?
Miałem przyjaciela, nazywał się Raymond Naldi.
Znałeś Raymonda?
Tamci w Paryżu nie wiedzą.
Miałem ci o tym nie mówić,
ale ponieważ masz wątpliwości, lepiej że to zrobiłem.
Wiesz...
dotarłeś tutaj o czasie,
ale to nie ty miałeś przyjechać.
Cieszę się, że tu jestem.
Wydostaniemy cię stąd bez trudu.
Teraz musimy zabrać dzieci.
Utrzymuje je w przekonaniu, że to taka zabawa.
Postarajmy się tego trzymać.
Nie widzę przeszkód, żeby się tego nie trzymać.
Ambulans to jedyna rzecz, w której nie byłem.
Podobno byłeś w Szwajcarii swego czasu.
Na początku, w Genewie.
Potem kręciliśmy się po Włoszech.
Nigdzie nie zapuściłeś korzeni?
Przez chwilę tak myślałem.
Kiedy urodził się Daniel.
Mieszkaliśmy obok jeziora, blisko Lugano.
To było piękne miejsce.
Był tam człowiek, który budował łodzie.
Dobrze nam się żyło.
Nawet pracowałem dla niego.
A dalej...
Co myślisz o Fargier?
Ostrożny facet.
Coś się dzieje!
- Nie wyrywaj się! - Puść mnie!
- Potrzebna pomoc? - Pilnuj własnych spraw.
Tak, potrzebna.
Ty gnojku!
Moją dobrą stroną, jest moja lewa.
Nie mogę tu zostać.
Gdzie jechaliście?
On do Nicei, ja do Paryża.
- Ma pani bagaż? - Tak.
Proszę go zabrać.
- Więc gra pani w teatrze? - Tak.
On jest organizatorem objazdów.
Chciałam z tym skończyć. On nie chciał.
Co będzie pani teraz robić?
To samo, ale z innymi ludźmi.
Mam nadzieję, że nie wpadnie pan przeze mnie w kłopoty.
Jeśli pani wysiądzie, dzieciak może się obudzić.
- Chce mi pani pomóc? - Tak.
Ten człowiek z tyłu, miał sprzeczkę ze swoją żoną.
Niby nic nowego, ale teraz strzeliła do niego.
Szalenie go kochała, a on miał romans z inną.
No i strzeliła do niego.
Zabieramy dzieci do wujka.
Ją wysłaliśmy do Szwajcarii, do mojego domu.
Rozumie pani?
To straszne.
To sławni ludzie, a my łamiemy prawo.
Rany postrzałowe to sprawa policji.
Nie zgłosiliśmy tego.
Czasami bywają na blokady na drogach.
I co wtedy?
Mogą zapytać o papiery pacjenta i zabrać go do szpitala,
a jego żona trafi do więzienia.
To zły przykład dla dzieci.
W takim razie nie jest pan kierowcą ambulansu?
Naprawdę nie.
Jestem jego przyjacielem. Mam na imię Eric.
Liliane.
Bez względu na wszystko pomogę panu.
Tam jest fartuch.
Proszę go włożyć i przejść do tyłu na wypadek kontroli.
Dobrze.
Niezbyt wygodnie?
Mały śpi?
- To poważne? - Pęknięcie czaszki.
- Daleko stąd do Paryża? - Około 2 godzin.
Wszystko dobrze?
Blokada! Schowaj się, Pierrot!
Dokumenty, proszę.
- Wieziecie chorego? - Tak.
Bardzo proszę!
Przepraszam.
- Co mu jest? - Pęknięcie czaszki.
Proszę jechać.
- Zobaczymy się jeszcze? - Jeśli pan chce.
Tak.
Mieszkam pod numerem 58 u pani Weber.
Do widzenia i...
dziękuję.
Życzę szczęścia.
Szczęścia ze wszystkim.
- Tu Riton. - Zaczekaj chwilę.
Abel jest w Paryżu. Właśnie dzwonił.
Spotkanie u mnie za pół godziny.
Przyjadę.
Białe wino. Jest jeszcze wcześnie.
Znowu udało ci się wymknąć.
Był chory ze zmartwienia. Nie mógł spać.
Nie chciał nawet ze mną o tym rozmawiać.
Zrobiliśmy, co należało.
Zadzwoniłeś, a my działaliśmy.
To nie było proste.
Czasy się zmieniły.
Ale zrobiliśmy, co trzeba.
Wynajęliśmy niezłego człowieka.
Tutaj będzie ci lepiej niż w Nicei.
Tutaj? To zależy.
Pomyśl o dzieciach, im też musimy znaleźć jakieś miejsce.
Z tym będzie ciężko.
Jasne, że ciężko.
Czy to Paryż, czy Nicea, bez różnicy.
Zabierz stąd dzieci.
Chodź, Danielu.
Zostaw to.
Co cię naszło?
Dla mnie, Paryż albo Nicea nie są bez różnicy.
W Nicei nie miałem przyjaciół, a w Paryżu mam.
Na przykład Riton.
A co Riton może zrobić?
Rozmawiam z Ritonem.
Ale ja jestem jego żoną.
Jeśli jesteś taką żoną,
to usiądź tam, żebyśmy nie musieli cię dłużej słuchać.
Abel.
Dobrze cię widzieć.
O co chodzi?
Wyjaśniałem Denise, że nigdy nie byłem z nią związany.
Jak z tobą, jak z Jeannotem.
Jak z Ritonem, Ritonem z Bramy.
Ale nie z jego żoną.
Pewnie, ale nie to miała na myśli.
O czym ty mówisz?
Nie mogłem jechać po twoim telefonie z Nicei.
Jestem zwolniony za kaucją.
Teraz widzę, że jesteś z dziećmi,
ale mam tylko mały pokój w hotelu,
w którym nie zostałbyś nawet godziny.
Do chrzanu ze mnie przyjaciel.
Ale musisz mi uwierzyć,
od kiedy odszedłeś, tułałem się po więzieniach.
Nie osiągnąłem niczego.
Mam tylko numer telefonu, dzwoń kiedy chcesz.
Obojętnie, co by to nie było, będzie nas dwóch.
Dziękuję, Jeannot.
Szczerze mówiąc, sytuacja jest nieciekawa.
U mnie w domu przy Sophie, to niemożliwe.
Nie poznałbyś jej, tak bardzo się zmieniła.
Jest bardziej martwa niż żywa.
Próbowałem wszystkiego.
Odwiedziliśmy wielu lekarzy.
Nic nie można zrobić.
Najmniejszy stres może ją zabić.
No więc pomyślałem o moim kuzynie w Bretanii.
Nie pisze za często, ale myślę, że wciąż tam mieszka.
Myślę, że nie odmówi.
Jednak pewną przeszkodą jest odpowiednie podejście.
Rozumiesz, chodzi o sposób wyłożenia mu sprawy.
No cóż.
Spróbuję napisać do niego.
Kiedy Sophie prosiła, żebym wyciągnął cię z mamra,
gdzie gniłbyś do tej pory,
nie mówiłem o jakimś tam kuzynie z Bretanii.
Nie mówiłem, że spróbuję napisać do niego.
Wiem, Abel.
Wszyscy tutaj to wiedzą.
A kto wysłał po mnie obcego człowieka do Nicei?
To ty.
I ty.
Parka cwaniaczków.
Liczyliście się z tym, że moje szanse są niewielkie.
Najpierw szukanie kierowcy i modły, żeby go nie znaleźć,
a na koniec kuzyn w Bretanii.
Nie przyjechałem tu dla mleka.
Widzisz. Gdybyś mnie posłuchał, teraz by siedział w Nicei.
Nic się nie zmienił.
Panie Chapuis?
Abel!
Co tutaj robisz?
Nie słyszał pan? Strzelanina pod Menton.
To byłeś ty?
A Teresa?
Mój biedny chłopcze!
Przejdźmy się.
A twoje dzieci?
Właśnie o to chodzi.
Nie wiem, co z nimi zrobić.
Nie mogę ich wszędzie ze sobą zabierać.
Mają tylko mnie, inaczej dom dziecka.
Pomyślałem, że opłacę jakichś ludzi, którzy się nimi zaopiekują,
ale jeśli zaczną zadawać pytania, to byłaby katastrofa.
Jak dużo one wiedzą?
Dopóki żyła Teresa,
myśleli, że podróżujemy, ale ta ostatnia noc na plaży...
Chciałem ich okłamać, ale nie mogłem znaleźć słów.
- Gdzie one są? - Tam.
Pan Chapuis, to bardzo miły pan.
Jego siostra zajmie się wami, ale macie jej słuchać.
Zamieszkasz w bardzo miłym domu, takim jak u wujka Raya.
Jest na wsi i mają tam ogród.
Nie będziemy mieszkać w Paryżu?
Nie, ale jest blisko, to w Arcueil.
- Nie będziesz tam z nami? - Będę, ale nie od razu.
Nie martw się, nie będziesz tam sam.
Eric też będzie często przyjeżdżał.
A szkoła?
Będziesz tam chodził do szkoły.
Pojedziemy metrem i autobusem.
- Dobry z pana człowiek. - To nic. Zostań tutaj.
Mieszkam w pasażu Doisy.
Są tam dwa wejścia.
Nikt nie zna mojego adresu.
Na szóstym piętrze jest mały pokój dla służby.
Jest bardzo spokojnie.
Długo pracuje w tym muzeum?
Całe życie.
Jak mój ojciec.
Byli razem na wojnie.
Byli razem ranni.
A potem pracowali w Muzeum Marynarki Wojennej.
- To twoje? - Tak.
- Idziemy? - Tak.
Nie myślałem, że będę spać z dziećmi w tym samym pokoju.
W ich wieku, wakacje spędzałem z Chapuisem w Arcueil.
Pociągnij za koniec u siebie.
Zostaw.
Sam to skończę.
Posłuchaj.
Co do Ritona i Fargiera, lepiej żebyś o nich zapomniał.
Miałem taki zamiar.
Oni już dla mnie nie istnieją.
Chcesz budzik?
Nie, dziękuję. Chcę tylko się wyspać.
Dziękuję za wszystko.
Spać możesz tutaj,
ale twój dom jest niżej.
- Są inne pokoje? - Widzieliśmy wszystkie, komisarzu.
Zatem mogę wracać do Paryża.
Panie Benazet. Komisarz Blot, wydz. kryminalny.
- Ma pan tu lokatorów? - Nie.
- A miał pan tu lokatorów? - Tak.
Bez zameldowania?
Ojciec z dziećmi?
Nie chodzi o to, że mieszkał tu zwykły ojciec z dziećmi,
ale o to, że był nim Abel Davos.
A pan o tym wiedział, Benazet.
Lepiej niech pan weźmie płaszcz.
To mamy pecha.
- Nicea jest wielka. - A Paryż nawet większy.
Ostrzegam cię. Jeśli zaczniesz pytać, skłamię.
To jest prawo pytanych.
To jest prawo wyboru.
Jak zatrzymanie autobusu?
Nieźle, moje dzieci, ale coś mi tu nie pasuje.
Te twoje "Hej".
Nie czujesz zbliżającego się autobusu.
Może to nie z twojej winy, może to wina tekstu.
Mogę go przepisać, ale dla mnie autobus jest niezbędny.
Nie możesz pominąć autobusu.
Pominiemy go teraz i wrócimy do tamtej sceny
z Christianem, Marguerite i Ragine.
W twojej okolicy powiedzieli mi, że tutaj będziesz.
Jak widzisz, mamy próbę.
Widzę. Przeszkadzam ci?
Nie, wcale.
- Co słychać u dzieci? - Świetnie.
A twój przyjaciel?
Ma się dobrze.
A jego żona?
Jego żona?
U niej też wszystko dobrze.
A karabin?
Uraczyłeś mnie zgrabną historyjką.
Przyszedłem ci opowiedzieć ciąg dalszy.
Jeśli jesteś ciekawa.
Wchodzisz, trzaskasz drzwiami, stajesz przy stole i mówisz.
Na blokadzie drogi, gdyby coś tam nie wyszło,
twój przyjaciel by strzelał?
Nie strzelałby.
Właśnie w tym rzecz.
Lubisz muszelki?
Muszelki?
Tak.
Kim naprawdę jesteś w życiu?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Tak.
Złodziejem.
Każdy ma jakąś przeszłość.
Tak, i każdy o tym dobrze wie.
Tym bardziej mówienie o tym niczego nie zmieni, więc?
Więc?
Wiosną zbierają wszystko.
Słomę, kawałki drutu.
Teraz nie wiedzą, co robić. Nie pamiętają.
Są oswojone.
Dlatego są takie nieporadne.
To trochę jak choroba.
Dostrzegasz to wszystko?
Wystarczy się przyglądać.
Kiedy się przyglądasz, nauczysz się wielu rzeczy.
To prawda.
Przepraszam.
- Przeszkadzam wam? - Nie, wcale.
STRZELANINIA W MENTON
To ja, Eric.
Dzień dobry.
- Wszystko gra? - Tak.
Ładny dzień.
Mam papiery.
Z paszportem będziesz mógł wystawić głowę.
Spotkałem dziewczynę z ambulansu.
Co ona wie?
To dobra dziewczyna.
I bardzo by chciała pojechać ze mną odwiedzić twoje dzieci.
Jeśli to jej sprawi przyjemność.
Wiesz co, Abel, nie musisz stąd odchodzić.
Będę ci pomagał.
Bumelowanie kosztem innych, to żadne rozwiązanie.
Nie o tym mówię. Możemy pracować razem.
Nie, dziękuję.
Ostatni skok zrobiłem z Naldim, wystarczy jak dla mnie.
Jakie masz plany?
Nie są jeszcze jasne dla mnie.
Staram się to poukładać, a potem...
wykonam swój ruch, ale...
chcę zrobić to sam.
Jednym pociągnięciem.
Aż do końca.
Rozumiesz?
Jak uważasz.
- Muszę już iść, bo... - Jasne, idź.
Liliane, patrz!
Pytali o swojego ojca. Powiedziałam, że jest w podróży.
A swoją matkę?
Daniel czasami o nią pyta.
Pierrot o niej nie wspomina.
- Pan ją znał? - Nie.
Była dobrą dziewczyną.
Ale Abel zrobił w młodości kilka złych rzeczy.
Teresa dowiedziała się o tym, kiedy musieli się pakować.
Zaraz po narodzinach Pierrota.
Byli zbyt zakochani, żeby słuchać rad innych.
Kiedy ludzie są szczęśliwi nic ich nie rozdzieli.
Ponieważ nie może przyjść,
niech mu pan powie, że zawsze mu dobrze życzyłam.
Nie wiem dlaczego, ale mam jeszcze nadzieję.
Abel jest Paryżu, Fargier.
Zbyt dużo mu zawdzięczasz, żebyś mu nie pomógł.
Możesz pomóc jemu albo mnie.
Ani jednemu z was.
Przeszłość może obudzić noc.
Moja nie śpi, jest martwa.
Bez spłaconych długów?
To by zajęło kilka wcieleń.
- A jeśli masz jedno życie? - Wtedy je cenię.
Do widzenia, komisarzu.
- Czego on chciał? - Nic takiego, kochanie.
Chodziło o cudzoziemca, który może używać fałszywego nazwiska.
- Kochasz mnie? - Nie.
- Dobrze ci ze mną? - Nie.
Do wieczora.
Podjadę po ciebie.
Dzień dobry.
- Co u pana? - Dobrze, a u pani?
Też dobrze.
- Jest w domu. - Dziękuję.
To ty?
I jak, uszczęśliwiony?
Traciłem powoli nadzieję i stało się.
Miło to słyszeć.
Pozwól, że coś ci powiem.
Jeśli kiedyś postanowisz zrobić jakiś numer,
taki, który da ci pewność, że zawsze będziesz spał w swoim łóżku,
będę się śmiał wszędzie tam, gdzie to usłyszę.
Już mi to mówili.
Mówię ci to, bo wydaje się nam, że jesteśmy sprytni.
Ale jeśli stracisz swój grunt, będziesz nikim.
Potykasz się każdego dnia...
dotąd...
dotąd aż będziesz nikim.
- Jak teraz ja jestem. - Nie mów tak.
Ale nie dlatego przyszedłem, mam inną sprawę.
Jutro idę na robotę.
Co to jest?
Nic wielkiego, ale pomoże mi przetrwać.
I będę miał pieniądze dla dzieci.
Może uda im się zmienić nazwisko.
Ponieważ Davos, to nazwisko bez przyszłości.
Wtedy odejdę.
Przyszedłem cię prosić,
na wypadek, gdyby plan się nie powiódł,
żebyś miał na nich oko,
dopóki ten starszy nie podrośnie.
Jasne.
Tak na wszelki wypadek.
DEKORATOR
Do pana Arthura Gibelina.
To się zobaczy.
Cześć, Gibelin.
A to niespodzianka. Abel we własnej osobie.
Nigdy bym się ciebie nie spodziewał.
- Jesteś sam? - Masz coś ze wzrokiem?
Mówię to, bo człowiek w twoim położeniu, idąc tutaj,
mógł na kogoś trafić po drodze.
- Nie twoja w tym głowa. - Postaw się na moim miejscu.
Myślałem, że nie żyjesz albo wyniosłeś się w diabły.
Umrzeć albo wynieść się w diabły, to bez różnicy.
Zależy, jak ludzie o tym mówią, wtedy dostrzeżesz różnicę.
- Widziałeś Fargiera? - Nie.
Ważne, żeby oddychać i pamiętać o starym Gibelinie.
Tak.
Nie będę w stanie tu wrócić. Za godzinę wyjeżdżam.
Jesteś wypłacalny?
Zależy, co nazywasz wypłatą.
40 tys.
To spora wypłata.
Czasy są ciężkie. 40 tys to nie w kij dmuchał.
Dawniej sprzedający błagał nabywcę, dzisiaj ja błagam sprzedawcę.
One są warte cztery razy tyle i nie zejdę poniżej.
Bez gotówki, nie warto nawet pokazywać ich tobie.
Mam gotówkę.
Tylko czy te twoje kamyki są tyle warte?
One są fałszywe.
To zwykłe szkiełka.
Dałeś się zrobić.
Niemożliwe.
Odbiło ci, Abel!
Wiesz, że ci ufałem!
Udawaj, że diamenty są dobre. Otwieraj kasę!
Nie mam nic! Blefowałem! Przysięgam na Boga.
Szybciej!
- Nie zrobisz tego. - Zrobię.
Nie mam nic do stracenia.
I jak?
W szufladzie biurka.
- W której? - Pierwsza z prawej.
Spocznij sobie.
Klucze!
Tam jest prawie pół miliona.
Ciesz się, że ich nie liczę.
Zrobiłeś mnie co najmniej na sto.
Kiedy kupowałeś biżuterię za czwartą część jej wartości.
Kim jest ta gówniara?
- Moją córką. - To twoja córka?
Mojej żony. Ożeniłem się ponownie.
Przywrócimy tu porządek i ją zawołasz.
Wyślij ją z jakąś sprawą i niech zostawi otwarte drzwi.
Popraw włosy.
Bierz się do roboty.
Głupi!
Dziecko, idź do cioci i powiedz jej, że wszystko się zgadza.
Co się zgadza?
Ona wie.
- Dobrze. - Chwileczkę.
Pan coś mówił?
- Zamknij drzwi. - Jak będę miała ochotę.
A teraz masz ochotę?
Ruszaj do przodu!
Szybciej!
Do środka.
- Jest ktoś jeszcze w domu? - Tak.
Jedna kobieta zmywa w kuchni.
Żegnaj, Gibelin.
Dopisz to do wydatków. Lepiej, żebym cię już nie widział.
Raczej nie wyjdzie do nich.
Kiedy wyjeżdża?
Myślę, że za trzy dni, ale ja zostaję.
Pierrot!
Mają już jakichś kolegów?
Dzieci w ich wieku znajdują kolegów w pięć minut.
Zatem wszystko gra.
Pieniądze dla Chapuisa.
Paszport.
Wszystko jak trzeba.
Poza tym, że muszę odejść.
Pierwszy raz wybierasz się za morze?
Tak.
Gibelin zrobił popelinę jak diabli.
Mówił, że to go zrujnuje.
Zrujnuje go? Nie przesadzaj, dobrze?
Jest gorzej, niż ci się wydaje!
Jeśli Abel zacznie obrabiać każdego, to gdzie się zatrzyma?
- Skąd mam wiedzieć? - Lepiej, żebyśmy wiedzieli.
Posłuchaj, Riton, miałem długą rozmowę z Gibelinem.
Wszystko mu wyjaśniłem i zrozumiał nasze stanowisko.
Przestraszyłem panią?
Myślałam, że to ten typ z końca korytarza.
- Typ z korytarza? - Zawsze mnie zaczepia.
- Już to zabieram. - Nie ma pośpiechu, śmiało.
Dziękuję. To potrwa chwilkę.
Musiał coś sobie pomyśleć,
bo kiedy spotkałam go pierwszy raz, uśmiechnęłam się do niego.
Trzeba uważać komu posyłać takie uśmiechy.
Co się dzieje?
O tej porze wszyscy się myją, a tutaj na górze...
- I co teraz zrobimy? - Zaczekamy.
Skoro tak.
- Pan tutaj nie mieszka długo? - Nie.
Pracuję u doktora na trzecim piętrze.
Już jest.
Proszę sobie nabrać.
- A pan, co robi? - Nie widać? Nabieram wody.
Kto cię nasłał?
Ostrzegam. Użyję go.
Biuro detektywów.
Wiesz, gdzie mieszkam?
Pasaż Doisy 5, 2 piętro.
Gratulacje. W takim razie idziemy.
Ładnie tutaj. Dużo masz gości?
Zatem szukasz kogoś, kto mieszka w moim domu.
Powiesz mi dlaczego. I powiesz mi też dla kogo.
Wiesz kolego, byłem w żandarmerii, znam wszystkie sztuczki.
Za późno, żeby mnie sprzątnąć, nie uważasz?
W tamtym miejscu to było proste.
Tutaj sąsiedzi, odgłosy, ciało.
Nie mam racji?
Może i tak.
Widzisz, to nie robi dużo hałasu.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Nazywasz się Jacques Imbert.
I pracujesz w biurze detektywów.
Szef nie mówi nam wszystkiego. On płaci, my działamy.
Miałem cię śledzić dotąd, aż poznam adres twojego kumpla.
Podobno to ma związek z kobietą.
Twój kumpel odebrał komuś żonę, a facet chce ją odzyskać.
- Widziałeś mojego kumpla? - Nie. Przysięgam.
Zobaczysz go. Twój szef też. I wszyscy będą szczęśliwi.
Porozmawiam z panem Bacheres i oddzwonię do pana.
- Chcę mówić z panem Bacheres. - Był pan umówiony?
- To może z jego asystentem? - Nie, on albo nikt.
- A jak się pan nazywa? - Jacques Imbert.
To pilne.
Proszę wejść.
Ten chłoptaś, którego wysłałeś jeszcze żyje, tak jak ty.
Powinieneś się cieszyć.
Groźbami nic pan tu nie wskóra, ani grubiaństwem.
Istnieją odpowiednie paragrafy, które chronią nasz zawód.
Prawo obowiązuje każdego.
To zależy kiedy.
Zaczniemy od obejrzenia akt Starka.
Nieźle, nieźle.
Kto zamówił tę przyjemność?
Człowiek szukający swojej żony.
Mów dalej.
Wymienił kogoś o nazwisku Stark.
Dał mi adres baru, gdzie bywał.
- Nevada? - Tak, to ten.
Musiał znać kochanka swojej żony.
A ten kochanek, to ja?
Pasuje pan do opisu.
Jak wyglądał ten klient?
Nie widziałem go.
- Bierzesz robotę w ciemno? - Dopóki płacą.
Jak on się nazywa?
Pan Jean.
Jak się z nim kontaktujesz?
Zgłoszeniem numeru.
Powiadamiają go i 30 minut później dzwoni.
Więc zgłoś jego numer teraz.
Powiedz mu, że masz adres.
Ma podjechać tu do ciebie i zadzwonić 3 razy.
A potem?
Zwolnisz personel, a my zaczekamy tutaj.
Ruszaj!
Nie wejdziesz?
Podobno odebrałem ci żonę?
- Wszystko ci wyjaśnię, Abel. - Bez wątpienia.
- Nie mają złych zamiarów. - Oni po prostu chcą mój adres.
- Chcieli z tobą pogadać. - To gadaj!
Chodzi o pieniądze. Mam dużą dziurę w kieszeni.
Wpadłeś, Gigi. Głęboko.
Kiedyś miałeś lepszy bajer.
Myślałeś, że oddam ci pieniądze?
Że ci je wybulę, jak tylko cię zobaczę?
Biedny Gigi.
Myślałeś, że to łyknę?
Powiesz mi resztę po drodze.
- Masz samochód? - Tak.
No to ruszamy.
Nie znałeś Starka. Kto ci o nim powiedział?
Fargier.
- A Riton? - Mówiłem tylko z Fargierem.
Pobiegłeś z płaczem do niego, żeby odzyskać pieniądze.
Zgodził się, ale pod warunkiem, że sypniesz mnie glinom.
- To pasowało Fargierowi. - Nawet tak nie myśl.
Fargier dał ci adres Starka, żeby mi się przysłużyć.
Dobrze wiedział, że taki parch jak ty, kiedyś zdradzi.
Sprzedałbyś własną matkę.
Aleś ty głupi! Coś ty nawymyślał.
Jak możesz tak myśleć. Poniosła cię dzisiaj wyobraźnia.
Zapomniałem twój adres.
Nie zapomnij tylko, że wykopałeś sobie grób.
Spociłeś się ze strachu.
Wpadłeś tak głęboko, że nie możesz oddychać.
Zatrzymaj się tutaj.
Nie zrobisz tego.
Abel?
Co tutaj robisz?
Właśnie widziałem Gibelina.
Jest martwy.
Raoul, to linia końcowa.
Dla kogo?
Dla jednego z nas.
Albo dla nas obu.
Chcę się widzieć z panem Vintranem.
Jest na zapleczu.
Fargier?
Prowadził hotel. Wycofał się.
Może właśnie dlatego.
Ty też się wycofałeś.
Zabójca Fargiera szybko strzela.
Podobnie jak Abel. Wiesz, co mam na myśli?
Abel? Nikt go nie widział ponownie.
Przysięgam, nikt. Przeszłość to przeszłość.
- Abel jest martwy dla mnie. - Ale on żyje.
Z nakazu prefekta nie możesz opuszczać tego miejsca.
Osadzony może poruszać się jedynie po barze i mieszkaniu.
Osadzony.
Boże! Co mnie spotkało.
Mogę podrzeć ten papierek.
To zależy od ciebie.
Nam się nigdzie nie spieszy.
Zgarniemy Abla, kiedy wycofa się po tym, jak skończy z tobą.
Ale jeśli dasz nam cynk...
zgarniemy go, zanim wstanie z łóżka.
- Będę mógł opuścić bar? - Będziesz.
- Pan Stark? - Tak.
Wydział kryminalny.
- To musi być żart. - Możliwe, że zrobi się poważnie.
- Pani jest gospodynią? - Tak.
Pan Stark mieszka tu sam?
- Nie muszę panu mówić. - Musi pani.
To ty Erik?
Co ty tam robisz?
Mieszka w pokoju dla służby na szóstym piętrze.
Głupcze, chciałeś go ostrzec?
Drzwi!
Proszę zrobić przejście!
Proszę wejść do środka!
Naprawdę nie chcesz, żebym została?
Chcesz, żebym przyszła wieczorem?
Zostań w restauracji. Lepiej nie kręć się po okolicy.
Zastanawiałem się, czy przyjdziesz.
Jak widzisz.
Będę na nogach za dwa miesiące.
Zresztą, to niewysoka cena za ukrywanie zbiega.
Ze Starkiem nie jest tak źle.
Został ranny w nogę. Jest u łapiduchów.
Znalazłem kryjówkę.
Hotel Concordia w Neuilly.
Chcesz teraz tam jechać?
Zobacz.
Fargier?
Nie, niżej.
SOPHIE FARGIER ZMARŁA NA ATAK SERCA.
Sophie... ona była najlepsza.
To pech.
Dla niej.
Ale dla Ritona, to oznacza szczęście.
Dlatego że ja odpuszczam.
Rozstajemy się, Jeannot.
Co cię dopadło?
Dopadła mnie moja historia.
Teresa...
Naldi...
Sophie...
A teraz Stark.
Nie mogę nic zrobić dla niego. Rozumiesz?!
Tyle mogę zrobić dla Starka!
Załatw mu adwokata.
Abel?
Nie ma już Abla. Nie ma nic.
Wynoś się, Jeannot.
Zrób mi przysługę. Idź stąd!
Kilka dni później, Abel Davos został zatrzymany.
Był osądzony, skazany i stracony.
Subtitles by StiL
K O N I E C